وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ و پيرى صاحب اين نخلستان را گرفته و اولادهاى كوچكى دارد كه بايستى از اين نخلستان تأمين معاش خود و كودكان نمايد ناگاه باد و برقى بجهد و نخلستان را بسوزاند كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ خداوند براى شما اينطور بيان مىكند آيات خود را شايد شما قدرى به خود آئيد و فكر خود را به كار اندازيد . ببين خداوند چگونه تشبيه مينمايد عمل رياكار و اذيت كننده به فقير را بچنين كسى كه عمرى زحمت كشيده و براى تأمين آتيه خود و اطفال كودك خود باغى و نخلستانى تهيه نموده و دل خوش داشته كه در پيرى و افسردگى نتيجه بگيرد بيك رعد و برقى كه بجهد عمل وى ضايع و دست او خالى ميگردد ، چنين است حال كسى كه برياء يا منت نهادن و اذيت كردن به فقير عمل خود را باطل مىكند كه رياء آتشى ماند كه تمام محصولات اعمال نيك آدمى را ميسوزاند و نابود ميگرداند . بعضى از مفسرين چنين اظهار مينمايد كه در مورد رياء و منت نهادن بر فقير ثواب عمل حبط ميگردد لكن بهتر اين است كه گوئيم از اول عمل صحيح واقع نگرديده تا اينكه مستحق ثواب گردد و بعدا برياء يا ايذاى به فقير حبط گردد فقط صورت عبادت بوده زيرا رياء در روح عبادت كه همان نيت كه محرك عمل است واقع ميگردد . يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ در اين مبارك آيه بمؤمنين امر فرموده كه بايستى از پاكيزه‌ترين اموالى كه بدست آورده‌ايد كه آن مال حلال و پاكى است كه از راه كسب حلال مثل تجارت يا زراعت يا صناعت يا اعمال ديگرى انفاق نمائيد زيرا كه خدا پاك است و عمل پاك را مىپذيرد .